|
Θα τους πάρει όλους μαζί του
Επί δύο χρόνια κάθισαν ακίνητοι, δεν εφάρμοσαν τίποτε, δεν ζήτησαν την γνώμη κανενός, δεν άκουσαν τίποτε, οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία και ένα βήμα πριν από την έξοδο από το ευρώ, συκοφάντησαν την Ελλάδα στα πέρατα της Οικουμένης
 Γράφει η Σοφία Βούλτεψη - 08 11 2011
Η χώρα μπαίνει σε μια από τις κρισιμότερες (ίσως την πιο κρίσιμη) στιγμές της Ιστορίας της.
Εισέρχεται σε μια μακρά προεκλογική περίοδο, στη διάρκεια της οποίας τα δύο μεγάλα κόμματα θα έχουν παραχωρήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, όσον αφορά στην επαφή και την εκπροσώπηση του λαού στα μικρότερα, με τα οποία η χειμαζόμενη από τα μέτρα κοινή γνώμη θα ταυτιστεί.
Όλοι γνωρίζουν ότι η μακρά προεκλογική περίοδος αποβαίνει σε βάρος της ομαλότητας και δημιουργεί «την φρενίτιδα της προεκλογικής προσδοκίας», στην οποία ο κ. Παπανδρέου αναφέρθηκε κατά την ομιλία του την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή και την οποία δήθεν ήθελε να εξορκίσει.
Φυσικά, όπως πάντα, έπραξε το αντίθετο. Αποφασισμένος να μην πέσει αμαχητί, αποφάσισε να πάρει μαζί του το κόμμα του, το κόμμα του αντιπάλου του και φυσικά ολόκληρη τη χώρα.
Ο τελευταίος (ελπίζουμε και έσχατος, αν και ποτέ δεν ξέρεις, στην Ελλάδα ζούμε) γόνος της οικογένειας Παπανδρέου, έλαβε την άδεια να εκτελέσει μέχρι τέλους το σχέδιό του.
Μεθοδικά ροκάνισε τον χρόνο, δεν εφάρμοσε ποτέ την Συμφωνία της 21ης Ιουλίου, δυναμίτισε με τα περί δημοψηφίσματος τις αποφάσεις της 27ης Οκτωβρίου, έφαγε ένα τριήμερο με την Σοσιαλιστική Διεθνή στην Κρήτη – κάτι για το οποίο δεν έχει ακόμη κατηγορηθεί από κανέναν – έφαγε ένα διήμερο στο G20 όταν εκλήθη επειγόντως για να πάρει πίσω την παραφροσύνη του δημοψηφίσματος, έφαγε άλλο ένα τριήμερο με την συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση που δεν θα υπήρχε την επομένη, πήγε έτσι χαμένο ένα ολόκληρο δεκαήμερο και κατέληξε να εκβιάζει (μέσω Ευρώπης) για κυβέρνηση συνεργασίας της τελευταίας στιγμής.
Όλα έγιναν όπως τα προανήγγειλαν στη Βουλή. Μια εκβιασμένη συνεργασία, μια προσωρινή κυβέρνηση τεσσάρων μηνών (αυτό προέκυψε από τους «υπολογισμούς» του κ. Βενιζέλου που ήδη από την προηγούμενη Παρασκευή μίλησε για εκλογές στα τέλη Φεβρουαρίου ή αρχές Μαρτίου) και καμιά λαϊκή νομιμοποίηση.
Επί δύο χρόνια κάθισαν ακίνητοι, δεν εφάρμοσαν τίποτε, δεν ζήτησαν την γνώμη κανενός, δεν άκουσαν τίποτε, οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία και ένα βήμα πριν από την έξοδο από το ευρώ, συκοφάντησαν την Ελλάδα στα πέρατα της Οικουμένης, συκοφάντησαν την αξιωματική αντιπολίτευση, περνώντας την άποψη – ακόμη και στους συντηρητικούς της Ευρώπης – πως αυτή φταίει για την μη εφαρμογή των μέτρων (και όχι το γεγονός ότι δεν άγγιξαν τον κομματικό τους στρατό) και οδήγησαν τα πράγματα εκεί που ήθελαν.
Στο παραπέντε, με εκβιασμούς και με την αντιπολίτευση να κινδυνεύει να κατηγορηθεί για ενδεχόμενη μεγάλη καταστροφή.
Επί δύο χρόνια μπορούσαν να αποφασίζουν τα πάντα. Μπορούσε να αποφασίζει μόνος του ένας άνθρωπος – ο Γ. Παπακωνσταντίνου.
Ψήφισαν τροπολογία με την οποία αρκούσε η υπογραφή του υπουργού των Οικονομικών για να υπογραφεί οποιαδήποτε σύμβαση - εκμεταλλευόμενοι ένα πολιτικό προσωπικό ασχέτων και κατώτερο των περιστάσεων.
Μετέτρεψαν το δικό τους προεκλογικό σύνθημα (επαναδιαπραγμάτευση με την ΕΕ) σε κατηγορία κατά της αξιωματικής αντιπολίτευσης – αν και τότε, τον Σεπτέμβριο του 2009, οι αξιωματούχοι της ΕΕ διακήρυσσαν πως δεν υπήρχαν περιθώρια επαναδιαπραγμάτευσης.
Και τέλος, απέφυγαν αυτό που φοβόνταν όπως ο διάολος το λιβάνι: Εκλογές για να αποκατασταθεί η ομαλότητα και να υπάρξει λαϊκή εντολή με βάση συγκεκριμένα προγράμματα.
Ουσιαστικά, ο κ. Παπανδρέου κατάφερε να μην καταγραφεί η κατακρήμνιση του κόμματός του, που θα τον οδηγούσε αμέσως στην έξοδο.
Ακόμη και η πρόταση που έκανε ο κ. Παπανδρέου την Κυριακή και ανακοίνωσε στο υπουργικό συμβούλιο (ζήτησα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μας καλέσει μαζί με τον κ. Σαμαρά), εντάσσεται στο γενικότερο σχέδιο δημιουργίας διαλυτικού μετώπου.
Διαφορετικά, θα είχε ζητήσει από την αρχή σύγκληση των πολιτικών αρχηγών.
Ύφανε τον ιστό του προσεκτικά και ήδη βρίσκεται στην τελική φάση του σχεδίου «θα σας πάρω όλους μαζί μου».
Αν ο Θεός της Ελλάδας βρίσκεται κάπου εδώ γύρω, ας βάλει το χέρι του…
πηγή
Του χρύσωσαν το χάπι με τουλάχιστον δύο καρέκλες
...το ιατρικό συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να δοθεί ψήφος εμπιστοσύνης, να ψηφίσουν οι βουλευτές υπέρ αυτού του παραλογισμού – να δοθεί δηλαδή… αναδρομική ψήφος εμπιστοσύνης και συγχρόνως εντολή για άλλη κυβέρνηση που θα αντικαταστήσει την… πετυχημένη στην οποία μόλις είχαν παρασχεθεί κοινοβουλευτικά εύσημα!
Γράφει η Σοφία Βούλτεψη - 07 11 2011
Ας προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε σώας τα φρένας στο σκηνικό της σχιζοφρένειας που έχει στηθεί.
Και κατ’ αρχήν, ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά:
Πρώτον, ο Γ. Παπανδρέου ουδέποτε διανοήθηκε να παραιτηθεί. Δεν το ήθελε μέχρι την τελευταία στιγμή και δεν θα το αποδεχθεί ποτέ. Ακόμη και τώρα, που οδηγήθηκε σε μια ιδιότυπη παραίτηση, φρόντισε να κρατήσει στα χέρια του το κόμμα του και να κινεί τα νήματα από το παρασκήνιο. Όπως ο Μεγάλος Ναπολέων στην Αγία Ελένη, όπως ο Καντάφι – για να μην χρησιμοποιήσω παραδείγματα από την Ιστορία του 20ού αιώνα.
Το μαρτυρά η συνεχής εκ μέρους του επανάληψη της φράσης που τις τελευταίες μέρες έγινε κλισέ, «δεν είμαι γαντζωμένος στην καρέκλα», «το τελευταίο που με νοιάζει είναι η καρέκλα», «δεν με ενδιαφέρει αν δεν ξαναεκλεγώ», «ποτέ μου δεν είδα την πολιτική ως επάγγελμα» - αν και δεν έχει ασκήσει κανένα άλλο επάγγελμα…
Όταν επαναλαμβάνεις κάτι συνεχώς και δεν το κάνεις - ή το κάνεις με τον τρόπο που το κάνεις - σημαίνει πως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που λες.
Διαφορετικά, το κάνεις και τελειώνει. Λες «παραιτούμαι, εκλέγεται άλλος πρωθυπουργός από την κοινοβουλευτική ομάδα και προχωρούμε ή δεν προχωρούμε σε εκλογές».
Το μαρτυρά και ο τρόπος που κινήθηκε και μίλησε την Παρασκευή πριν από την ψήφο εμπιστοσύνης και το Σάββατο κατά την επίσκεψή του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας: «Θα προχωρήσω σε διαβουλεύσεις», «θα συμβάλω αποφασιστικά»…
Είναι ολοφάνερο πως σε καμία στιγμή δεν διανοήθηκε τον εαυτό του εκτός κάδρου εξουσίας.
Επιπλέον, επειδή ο τρόπος που σκέπτεται είναι χαοτικός - στα επτά χρόνια της αρχηγίας του έχει άπειρες φορές ανακατέψει την εσωκομματική τράπουλα, κινώντας τους βουλευτές και τα στελέχη του πάνω σε μια άναρχη σκακιέρα, φτιάχνοντας επιτροπές και επιτροπούλες και βάζοντας τον έναν πάνω από τον άλλον και (σε άλλη επιτροπή) τον πρώτο κάτω από τον δεύτερο – πιθανόν να πίστεψε πως μπορούσε να γίνει κάτι ανάλογο και σε επίπεδο κυβέρνησης.
Δηλαδή να είναι και να μην είναι πρωθυπουργός, να έχει και να μην έχει υπουργούς, να υπάρχει και να μην υπάρχει κυβέρνηση. Παριστάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι το πρόβλημα ήταν ο ίδιος και πως, αν παραμέριζε από την αρχή, θα επήρχετο η συνεννόηση. Κράτησε επί ημέρες τη χώρα όμηρο αυτής της ψυχαναγκαστικής κατάστασης, γεγονός που οδηγεί στο:
Δεύτερο: Μπροστά σ’ αυτή την υποτροπή, το ιατρικό συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να δοθεί ψήφος εμπιστοσύνης και ζητήθηκε από τους βουλευτές να ψηφίσουν υπέρ αυτού του παραλογισμού – να δοθεί δηλαδή… αναδρομική ψήφος εμπιστοσύνης και συγχρόνως εντολή για άλλη κυβέρνηση που θα αντικαταστήσει την… πετυχημένη στην οποία μόλις είχαν παρασχεθεί κοινοβουλευτικά εύσημα!
Είχε προηγηθεί συμφωνία – χρύσωμα του χαπιού, η οποία είχε γνωστοποιηθεί στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που ψήφισαν έχοντας αυτήν στο νου τους.
Είναι προφανές πως τους είχε ειπωθεί να μην λάβουν καθόλου υπόψη όσα θα έλεγε ο κ. Παπανδρέου στην ομιλία του, αφήνοντάς τον να πέσει στα μαλακά.
Γι’ αυτό και δεν έδωσαν σημασία στο γεγονός πως δεν ανέφερε πουθενά ότι πρόκειται να παραιτηθεί, αντίθετα είπε πως ο ίδιος θα βρίσκεται στο επίκεντρο των συνεννοήσεων για σχηματισμό «κυβέρνησης ευρύτατης συνεργασίας».
Ήσαν αποφασισμένοι να ψηφίσουν με βάση την εσωκομματική «συμφωνία» που τους είχε γνωστοποιηθεί. Ποια συμφωνία; Ας πούμε ότι πρωθυπουργός και υπουργός των Οικονομικών θα αναλάμβανε ο Βενιζέλος, με τον Παπανδρέου να παραμένει πρόεδρος του κόμματος και ενδεχομένως να αναλάμβανε στη νέα κυβέρνηση το υπουργείο των Εξωτερικών.
Έτσι, θα διατηρούσε και την επίζηλη θέση του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, που επιμένω ότι είναι αυτό που περισσότερο τον ενδιαφέρει - και το οποίο επιτυγχάνει τώρα, παραμένοντας πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και της κοινοβουλευτικής του ομάδας.
Είναι ο γιος του ιδρυτή της παράταξης, δεν τον πετάς από τη μια στιγμή στην άλλη.
Αυτό κατά τη γνώμη μου είχε συμφωνηθεί με τον κ. Παπανδρέου, προκειμένου αυτός να αποδεχθεί να αποχωριστεί την πρωθυπουργική καρέκλα.
Δεν είναι άλλωστε λίγες οι καρέκλες του προέδρου του κόμματος, του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και (αν δεν «καθόταν» η κυβέρνηση συνεργασίας και έμενε ο Βενιζέλος πρωθυπουργός) του υπουργού των Εξωτερικών – είπε πως δεν είναι γαντζωμένος σε καρέκλα, αλλά προφανώς εννοούσε στη συγκεκριμένη καρέκλα, όχι να μην έχει και καμία!
Σε περίπτωση κυβέρνησης συνεργασίας, θα του έμεναν οι δύο πρώτες καρέκλες - όπως και συνέβη. Κανένα στραπάτσο, ευρωπαϊκά πράγματα, πουθενά αλλού δεν είναι υποχρεωτικό να ταυτίζονται σε ένα πρόσωπο οι ιδιότητες του προέδρου του κόμματος και του πρωθυπουργού.
Σ’ αυτό το σχέδιο είχε συμφωνήσει, κατά τη γνώμη μου, ο κ. Παπανδρέου. Διαφορετικά θα τους τίναζε όλους στον αέρα.
Αυτό το σχέδιο είχαν υπόψη τους και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Το οποίο – αν δεν ευοδωνόταν η προσπάθεια για κυβέρνηση συνεργασίας - θα περιοριζόταν σε μια εσωκομματική αλλαγή φρουράς με τον κ. Παπανδρέου να εξασφαλίζει και την καρέκλα του υπουργού των Εξωτερικών. Αυτό μας φέρνει στο:
Τρίτο: Ο κ. Παπανδρέου, στην ομιλία του για την ψήφο εμπιστοσύνης – η οποία του λοιπού θα λέγεται «μείνε μέχρι να φύγεις» - είπε πως «αυτή η κυβέρνηση», δηλαδή η ευρύτατης συνεργασίας – και επομένως όχι μεταβατική για την κύρωση της δανειακής σύμβασης και την διενέργεια εκλογών, όπως ζητούσε η Νέα Δημοκρατία και ήταν το λογικό και χρήσιμο για τη χώρα – θα έχει να αντιμετωπίσει μερικές «άμεσες προτεραιότητες».
Πρώτη-πρώτη έθεσε μια «προτεραιότητα» που ανήκει στο υπουργείο των Εξωτερικών – σχεδόν έπιασε δουλειά.
Αναφέρθηκε στην επικείμενη έκδοση απόφασης από το Δικαστήριο της Χάγης για το όνομα της FYROM – ουδέποτε στη διάρκεια της πρωθυπουργικής του θητείας μας είχε απασχολήσει με το θέμα – και είπε πως η νέα κυβέρνηση (ακόμη δεν τον είδαμε Γιάννη τον εβγάλαμε) «πρέπει και μπορεί να κινηθεί άμεσα, με προτάσεις, για τη διευθέτηση αυτού του μεγάλου ζητήματος».
Μπήκε δηλαδή αμέσως στο πετσί του νέου ρόλου του – προσφιλούς από το παρελθόν.
Το γεγονός ότι το προηγούμενο Σάββατο, εντελώς ξαφνικά, ο Σκοπιανός πρωθυπουργός Νίκολα Γκρούεφσκι δήλωσε πως λόγω της κρίσης έχουν παγώσει οι συνομιλίες με την Ελλάδα, δεν μοιάζει να είναι τυχαίο.
Παράλληλα, μεταξύ των «προτεραιοτήτων» έθεσε και μια σειρά ευσεβείς πόθους που ανήκουν ή άνετα μεταφέρονται στη σφαίρα της οικονομικής διπλωματίας, δηλαδή στην αρμοδιότητα του υπουργού των Εξωτερικών: Γεωτρήσεις για πετρέλαιο και προώθηση του «project ΗΛΙΟΣ» - οπότε και θα συνεργαστεί με τον έτερο Καππαδόκη της καταστροφής, τον κ. Παπακωνσταντίνου, που το βράδυ του Σαββάτου, στο δελτίο του Μέγκα, περίπου μας είπε πως αυτή η κυβέρνηση έχει άλλα δύο χρόνια μπροστά της. Προφανώς γνώριζε και αυτός το (εναλλακτικό) σχέδιο.
Στην ομιλία του, ο κ. Παπανδρέου μας είπε επίσης ότι η «αυριανή κυβέρνηση», (αυτή που ο ίδιος είχε στο νου του και την σύνθεση της οποίας σας περιέγραψα), θα διαχειριστεί το δάνειο, τις αποκρατικοποιήσεις, τα κονδύλια της ΕΕ, ιδιωτικές επενδύσεις «που θα έλθουν» (όλο έρχονται και ποτέ δεν φθάνουν), «όπως το Ελληνικό», τις αλλαγές στις τράπεζες και κυρίως, την προώθηση των αποφάσεων της 26ης-27ης Οκτωβρίου. Αυτό μας φέρνει στο:
Τέταρτο: Την σκυτάλη παίρνει ο κ. Βενιζέλος και δηλώνει «υπεύθυνος για τη διαχείριση και προστασία της εθνικής οικονομίας», λέει ότι πρέπει «η χώρα να μπορεί να εκπροσωπηθεί με έγκυρο και αξιόπιστο τρόπο στο Eurogroup», συμφωνεί με τον κ. Καρατζαφέρη ότι η νέα κυβέρνηση πρέπει να έχει πολιτικό χαρακτήρα και διαφωνεί με το σκεπτικό Τσίπρα, λέγοντας ότι «ζητάει (σ.σ. ο Τσίπρας) εκλογές προκειμένου να προκύψει επίσης μια άλλη Κυβέρνηση, που δεν ξέρουμε ποια είναι και αλήθεια ποια πολιτική θα εφαρμόσει η Κυβέρνηση αυτή. Πώς θα διαφυλάξει την θέση της χώρας μέσα στο ευρώ και το κεκτημένο του ελληνικού λαού;», διερωτήθηκε.
Ακολουθεί η εξειδίκευση των «προτεραιοτήτων» της «κυβέρνησης ευρύτερης ευθύνης», με τα δέκα αναγκαία βήματα, ένας κατάλογος που ο κ. Βενιζέλος παραθέτει ωσάν να διαφημίζει τα… προσόντα του.
Ε, αφού έχει εντοπίσει τι πρέπει να γίνει, θα βρει και το πώς, ας του το αναθέσουμε, πού να ψάχνουμε να βρούμε άλλον, μέχρι να αναλάβει και να ενημερωθεί, πέταξε το πουλάκι.
Από τα παραπάνω προκύπτει πως η πτωχευμένη χώρα που λέγεται Ελλάς πέρασε μια εβδομάδα μέχρι να μοιράσουν αξιώματα μελλοντικής εξουσίας στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.
Και επομένως, όλα όσα ζητούσε η Νέα Δημοκρατία - με αιχμή του δόρατος την παραίτηση Παπανδρέου – κατέληξαν σε συζήτηση με κωφό που δεν γνωρίζει τη νοηματική γλώσσα.
Είχαν δε τόσο πολύ πειστεί οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ για το σχέδιο ομαλής εσωκομματικής μετάβασης, που δεν συνειδητοποίησαν – ούτε τους ενδιέφερε άλλωστε – πως μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας ψήφιζαν μόνοι τους υπέρ αυτής της περίφημης «κυβέρνησης ευρύτατης συνεργασίας».
Η Νέα Δημοκρατία ήταν απούσα και επέστρεψε μόνο για να ψηφίσει – για επικοινωνιακούς λόγους, αλλά εκτός λογικής, ο κ. Βενιζέλος τους… καλωσόρισε καθώς προσέρχονταν διαρκούσης της ομιλίας του, ενώ αυτοί έρχονταν για να καταψηφίσουν – και όλοι οι άλλοι είπαν ένα βροντερό «όχι».
Δεν ήταν αυτή η καλύτερη αρχή για συνεργασία – ή κάνω λάθος; Ο κ. Παπανδρέου μιλούσε για συνεργασία, ενώ ούτε υποψία αυτής υπήρχε μέσα στην ίδια την αίθουσα όπου εκφωνούσε την ομιλία του.
Και αυτό σημαίνει πως κάθε άλλο παρά βέβαιο είναι πως «επανήλθε η λογική», όπως είπε ο Σαρκοζί στην κοινή συνέντευξή του με τον Ομπάμα, αναφερόμενος στην Ελλάδα και στην απόσυρση της ιδέας περί δημοψηφίσματος.
Υ.Γ.1. Ο κ. Παπανδρέου, στην ομιλία του, προκειμένου να μας πείσει πως οι εκλογές θα ήσαν καταστροφικές, είπε πως για να εφαρμοστούν οι αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου χρειάζεται νηφαλιότητα και όχι η φρενίτιδα της προεκλογικής προσδοκίας.
Παραδέχθηκε, δηλαδή, πως όλα αυτά τα τραβάμε λόγω της φρενίτιδας της προεκλογικής προσδοκίας που δημιουργήθηκε από τον ίδιο το 2009.
Υ.Γ.2. Πολλοί ιατρικοί όροι κυκλοφορούν τελευταία…
*****************************
Στην τελική ευθεία το σχέδιο εξόδου της χώρας από την Ευρώπη
 Υπεύθυνοι είναι και οι 153 που ψήφισαν χθες. Είναι σα να έχουν κιόλας βάψει με αίμα τα χέρια τους.Μια κυβέρνηση χωρίς λαϊκή εντολή παραμένει γαντζωμένη στην εξουσίαΗ Ευρώπη, προκειμένου να αποφύγει την εξυφαινόμενη καταστροφή της, θα προτιμήσει να καταστρέψει την Ελλάδα…
Γράφει η Σοφία Βούλτεψη - 05 11 2011
Η χώρα ζει από χθες την τελευταία πράξη του δράματος. Ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση προς την καταστροφή, μια τρελή πορεία στο πουθενά.
Ξεκινώντας από την κάνναβη και καταλήγοντας στην μεθαδόνη, με μια ενδιάμεση στάση στα μελλοντικά πετρέλαια μέσω… Fyrom, το σχέδιο για την έξοδο της χώρας από το ευρώ μέσω μιας άτακτης χρεοκοπίας μπαίνει στην τελική ευθεία.
Ο κ. Παπανδρέου δήλωσε ότι αποχωρεί αλλά και δεν αποχωρεί.
Ο κ. Βενιζέλος, μας έδωσε το χρονοδιάγραμμα των εκλογών (τέλη Φεβρουαρίου), στις οποίες, όπως φαίνεται και όπως προκύπτει από διαρροές για παρασκηνιακές συνεννοήσεις που κατέληξαν σε συμφωνία να του παραδοθεί το δαχτυλίδι, θα είναι αυτός επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ.
Οι βουλευτές του κόμματος – οι ίδιοι που μέχρι χθες έλεγαν βαριές κουβέντες («είπαν και μερικές κουβέντες παραπάνω», δικαιολόγησε τους «άσωτους υιούς και θυγατέρες» ο κ. Ξυνίδης στην εκπομπή του Αλέξανδρου Τριανταφυλλίδη στην ΕΤ-3), προειδοποιούσαν, απειλούσαν, διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους – έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης χωρίς να γνωρίζουν πού την έδωσαν.
Στην κυβέρνηση Παπανδρέου; Στην μελλοντική κυβέρνηση Βενιζέλου; Σε μια κυβέρνηση συνεργασίας που υπάρχει μόνο στο μυαλό του κ. Παπανδρέου, διότι δεν υπάρχει;
Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Α. Σαμαράς ξεκαθάρισε αμέσως – και αυτό ήταν αναμενόμενο αφού η δική του πρόταση απέχει παρασάγγας από την χθεσινοβραδινή – ότι ζητά να διεξαχθούν αμέσως εκλογές.
Το ίδιο ζήτησε και η Αριστερά, ενώ ο ΛΑΟΣ επιμένει – και είναι φυσιολογικό – ότι μια κυβέρνηση ευρείας συνεργασίας, όπως ανέφερε ο Γ. Παπανδρέου, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την μείζονα αντιπολίτευση.
Από χθες βρισκόμαστε σε χειρότερη κατάσταση σε σχέση ακόμη και με την προχτεσινή εντελώς παράφρονα ημέρα.
Μπροστά στο μεγαλύτερο αδιέξοδο της μεταπολιτευτικής περιόδου.
Μπροστά σε περιπέτεια, ανωμαλία, απόλυτη οικονομική καταστροφή.
Η εικόνα ήταν θλιβερή, παρανοϊκή: Ο κ. Παπανδρέου μιλούσε για συνεργασία και επίσκεψη (σήμερα) στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την ώρα που ουδείς δεχόταν να συνεργαστεί.
Η αξιωματική αντιπολίτευση απουσίαζε και εμφανίστηκε μόνο για να ψηφίσει αρνητικά και σύσσωμη η υπόλοιπη αντιπολίτευση χαρακτήριζε την πρόταση Παπανδρέου «κοροϊδία» και επέμενε στην διεξαγωγή εκλογών.
Για τις οποίες εκλογές, ο απερχόμενος πρωθυπουργός – φεύγω, αλλά δεν το λέω, ήταν η έννοια των λόγων του – είπε πως θα ήσαν καταστροφικές.
Ενώ ο ίδιος είχε προτείνει δημοψήφισμα, υπέρ του οποίου επιχειρηματολόγησε ξανά, το οποίο κατά την γνώμη του δεν θα ήταν καταστροφικό – αν και αποδείχθηκε τέτοιο επί τω ακούσματι και μόνο.
Από την πλευρά του, ο κ. Βενιζέλος υποστήριξε ότι την Δευτέρα πρέπει να υπάρχει αξιόπιστος και έγκυρος συνομιλητής της Ευρώπης.
Προφανώς θεωρεί ότι ο τίτλος ανήκει στον ίδιο – αν και όχι μόνο δεν έκανε το παν για να αποτρέψει τα περί το (αποσυρθέν) δημοψήφισμα συμβάντα, αλλά και επιχειρηματολόγησε και ο ίδιος γύρω από την αναγκαιότητά του (του δημοψηφίσματος).
Ήταν παρών ο κ. Βενιζέλος όταν ο κ. Παπανδρέου ανακοίνωνε την φαεινή ιδέα του στους δανειστές – εταίρους, προκαλώντας τον αποτροπιασμό τους.
Αυτήν την συμπεριφορά αποκάλεσε ο κ. Γιουνκέρ «αθέμιτη», διαψεύδοντας τα περί προτέρας ενημέρωσης των Ευρωπαίων που διακινούσαν οι εγχώριοι σωτήρες μας.
Προσπαθώντας να αποφύγει την μόνη δημοκρατική λύση που μπορεί ένας λογικός άνθρωπος να προκρίνει, δηλαδή τις εκλογές, ο κ. Παπανδρέου διερωτήθηκε τι θα γινόταν στο μεσοδιάστημα, ποιος θα κυβερνούσε.
Υποστήριξε ότι παραμένει στο τιμόνι (μέχρι να φύγει), επειδή διαφορετικά η χώρα θα έμενε χωρίς κυβέρνηση.
Μετά από τριάντα χρόνια στην πολιτική, κάνει ότι δεν γνωρίζει πως όταν προκηρύσσονται πρόωρες εκλογές – αλλά και κανονικές – αυτές τις διεξάγει η υπάρχουσα κυβέρνηση με τον ίδιο πρωθυπουργό και απλώς αλλάζουν κάποιοι υπουργοί συγκεκριμένων τομέων και στη θέση τους τοποθετούνται υπηρεσιακοί.
Όλα αυτά τα βρήκαν φυσιολογικά οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ – συμπεριλαμβανομένης και της κ. Κατσέλη που επανεντάχθηκε στην ετοιμοθάνατη κοινοβουλευτική ομάδα, αμέσως μόλις έδωσε και την δική της ψήφο.
Από εδώ και πέρα – και αν δεν επικρατήσει η λογική, ώστε να διεξαχθούν εκλογές εντός 22 ημερών – τα πράγματα θα λάβουν εκρηκτικές διαστάσεις.
Ο κίνδυνος της αιματοχυσίας είναι περισσότερο ορατός παρά ποτέ.
Η ατμόσφαιρα γίνεται όλο και πιο πνιγηρή, καθώς μια κυβέρνηση χωρίς λαϊκή εντολή παραμένει γαντζωμένη στην εξουσία, ενώ ο κόσμος ζητά να φύγει.
Μέσα σε ένα κλίμα παραφροσύνης, κανείς από το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει να δει πως στη Δημοκρατία, η μόνη διέξοδος, η μόνη λυτρωτική απόφαση είναι η προσφυγή στον λαό.
Από δε τις δηλώσεις Ομπάμα, έγινε αντιληπτό ότι κάποιοι είχαν σπεύσει να παραπληροφορήσουν τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, λέγοντάς του πως η αντιπολίτευση συμφωνεί.
Αλλά «ξέχασαν» να του πουν σε τι! Και προφανώς δεν θα του πουν ότι χθες ψήφο εμπιστοσύνης έδωσαν οι βουλευτές ενός μόνου κόμματος – επομένως ο κ. Παπανδρέου μας μιλούσε για μια ανύπαρκτη συνεργασία, νεκρή πριν γεννηθεί.
Η Ευρώπη, προκειμένου να αποφύγει την εξυφαινόμενη καταστροφή της, θα προτιμήσει να καταστρέψει την Ελλάδα…
Υ.Γ. Από εδώ και πέρα, για ό,τι συμβεί, η ευθύνη δεν θα ανήκει μόνο στον βασικό εκτελεστή του σχεδίου. Υπεύθυνοι θα είναι και οι 153 που ψήφισαν χθες. Είναι σα να έχουν κιόλας βάψει με αίμα τα χέρια τους.
**************************
ψήφος εμπιστοσύνης ως ομαδική ψυχοθεραπεία - 05/11/2011
Είναι θλιβερό, εξοργιστικό, ιδιοτελές: Η χώρα, με ευθύνη του κ. Παπανδρέου και των υπουργών που έλαβαν μέρος στο περίφημο υπουργικό συμβούλιο – ολονυχτία της 31ης Οκτωβρίου, βρέθηκε ξαφνικά χωρίς χρηματοδότηση, χωρίς συμμάχους και χωρίς κυβέρνηση.
Παρ’ όλα αυτά, επί δύο ολόκληρες ημέρες, μια ταπεινωμένη και άφραγκη χώρα παρακολουθούσε αυτούς οι οποίοι έχουν την αποκλειστική ευθύνη για το χάλι της, να παριστάνουν ότι ενδιαφέρονται για τον λαό, ενώ στην πραγματικότητα απλώς είχαν ριχτεί σε άλλη μια κούρσα διαδοχής.
Αποκαλύφθηκε δε πως και στο υπουργικό συμβούλιο της Πέμπτης, 3 Νοεμβρίου, αυτόν τον καημό είχαν: Με ποιον τρόπο θα αποχωρήσει ο κ. Παπανδρέου και πώς θα δρομολογηθούν οι διαδικασίες ανάδειξης νέου αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ.
Είναι κάτι που δεν θα το μαθαίναμε ποτέ αν ο Παπανδρέου δεν αποφάσιζε – αν και τα είχαν συμφωνήσει στο υπουργικό – να «ξεχάσει» να αναφερθεί στο θέμα, λίγο μετά, κατά την συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας.
Με πρόσχημα την ανάγκη για σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας, χρησιμοποιήθηκαν ο ιερός (λέμε τώρα, μετά από όσα έχουν συμβεί) χώρος του κοινοβουλίου και η ψηφοφορία για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, ως μοχλός πίεσης για να αλλάξει αρχηγό ένα κόμμα!
Γι’ αυτές ακριβώς τις εσωκομματικές ανάγκες είχαμε και… βαφτίσια! Η παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, ονομάστηκε (από τη… νονά Βάσω Παπανδρέου) σε ψήφο εντολής για κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας.
Όπως είπε, «η αποψινή ψηφοφορία δεν έχει τον χαρακτήρα που κάποιοι θέλησαν να της δώσουν την περασμένη εβδομάδα» - και επομένως,… κακώς ακολουθήθηκαν όσα ορίζει ο Κανονισμός της Βουλής για την ψηφοφορία για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης.
Το πράσινο φως είχε φροντίσει να ανάψει ο Α. Λοβέρδος, ο οποίος, ως συνταγματολόγος, μας εξήγησε για ποιο λόγο δεν μπορεί να συμβεί αυτό (επειδή, όπως μας είπε, σύμφωνα με το Σύνταγμα, η παροχή ψήφου εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση δεν δίνεται υπό προϋποθέσεις ή ακυρωτικές αιρέσεις).
Και επομένως, όπως επίσης είπε, απλώς μας έκανε γνωστό το πολιτικό του σκεπτικό!
Τι εννοούσε; Για ποιο λόγο η πτωχευμένη – με αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης στην οποία μετείχε συνεχώς και αδιαλείπτως – χώρα έπρεπε να πληροφορηθεί το πολιτικό του σκεπτικό;
Ποιον ενδιαφέρει το πολιτικό του σκεπτικό; Τους χειμαζόμενους Έλληνες; Τους άνεργους; Τους συνταξιούχους και τους μισθωτούς που είδαν τα εισοδήματά τους να πετσοκόβονται;
Όχι, βέβαια. Το «σκεπτικό» γνωστοποιήθηκε ενόψει της κούρσας διαδοχής. Το οποίο «σκεπτικό» υπήρχε και προηγουμένως, κατά την μοιραία συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου της 31ης Οκτωβρίου, όταν όλοι (και ο κ. Λοβέρδος παρά τις αντιρρήσεις που είπε ότι εξέφρασε)- αντί να κλειδώσουν τον κ. Παπανδρέου μέσα στο δωμάτιο και να μην του επιτρέψουν την έξοδο αν προηγουμένως δεν άλλαζε γνώμη - τον άφησαν ελεύθερο να πάει στις Κάννες και να εκτοξεύσει τις ρουκέτες περί δημοψηφίσματος.
Μάλιστα, μετά από εκείνο το υπουργικό συμβούλιο, ο κ. Μόσιαλος (πού βρίσκεται αλήθεια αυτή η λαλίστατη ψυχή δυο μέρες τώρα;) εξέδωσε και ανακοίνωση με την οποία μας διαβεβαίωνε πως η στήριξη στον πρωθυπουργό από το υπουργικό συμβούλιο ήταν ομόφωνη!
Και όταν λέμε «ομόφωνη», εννοούμε ομόφωνη. Υποθέτω δηλαδή, γιατί στο φρενοκομείο οι κανόνες είναι διαφορετικοί.
Από χθες, καταβάλλεται προσπάθεια όλα αυτά να ξεχαστούν. Όλοι όσοι προσέφεραν ομόφωνη στήριξη, λένε τώρα πως διαφωνούσαν, αλλά… (προσθέτω) μη μπορώντας προφανώς να αντιδράσουν σε μια ψυχαναγκαστική κατάσταση, έλαβαν μέρος σ’ αυτήν, όπως οι ευφυείς – λέμε τώρα – άνθρωποι που, για να επιβιώσουν σε έναν κόσμο ηλιθίων υποδύονται και οι ίδιοι τους ηλίθιους.
Από χθες, η χώρα ολόκληρη παρακολουθεί άναυδη κάτι το απροσδιόριστο – που στην πραγματικότητα είναι μια ακόμη μάχη διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ.
Δεν μπορούσε να το φανταστεί η ελληνική κοινή γνώμη. Δεν μπορούσε να φανταστεί τόση ιδιοτέλεια. Τόση αδιαφορία για την πατρίδα. Τόσο μεγάλη προσήλωση στο προσωπικό και στο κομματικό συμφέρον.
Επί δύο μέρες προσπαθούσαν να πείσουν τον Παπανδρέου να φύγει, αναζητώντας παράλληλα τρόπους για να του χρυσώσουν το χάπι και κάνοντας συγχρόνως κινήσεις για να βρεθεί (ο κάθε δελφίνος και η κάθε δελφίνα) σε καλύτερο σημείο εκκίνησης.
Κατέληξαν στη «λύση» να μετατρέψουν (από μόνοι τους και χωρίς αυτό να προβλέπεται από το Σύνταγμα) την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση σε ψήφο εμπιστοσύνης σε… άλλη κυβέρνηση.
Δηλαδή οι (λέμε τώρα) θεματοφύλακες των νόμων και του Συντάγματος προχώρησαν ανενδοίαστα – και χωρίς καμιά αντίδραση από την πλευρά του Προέδρου της Βουλής- σε ωμή παραβίαση του θεμελιώδους καταστατικού χάρτη της χώρας, για να μην στενοχωρήσουν τον αρχηγό τους και για να βρουν χωρίς μεγάλους κραδασμούς άλλον αρχηγό.
Στην πραγματικότητα, μετέτρεψαν την ψήφο εμπιστοσύνης σε… ομαδική ψυχοθεραπεία.
|
