Στέλιος Kαζαντζίδης

Κλαίνε θρηνούνε τα βουνά
Κλαίνε θρηνούν οι κάμποι
Ήρθε σκλαβιά πικρή σκλαβιά
πλάκωσε μαύρη καταχνιά
κι ο ήλιος πια δεν λάμπει

Η μπότα του κατακτητή
Παντού τη φρίκη απλώνει
Κι όπου πατεί κι όπου πατεί
Χορτάρι δε φυτρώνει
Μα στη χαμένη μου τη γη
Θ’ανθίσουν πάλι οι κλώνοι
Θ’αναλαλεί το αηδόνι

Μέσα απ’ τη στάχτη τη βαθειά
Μια σπίθα θα πετάξει
Σε πολιτείες και χωριά
Και θα γενεί τρανή φωτιά
Που τη φωτιά θα κάψει

Απ' τους φίλους π' αγαπούσα
δεν το φανταζόμουνα
πως μια μέρα θα πονούσα
και θα προδωνόμουνα.

Νόμιζα πως ήταν φίλοι
κι όμως με προδώσανε
την καρδιά μου και τα χείλη
μου τα φαρμακώσανε.

Dim lights

Για τους φίλους έχω δώσει
τη μπουκιά απ' το στόμα μου
και τα ρούχα μου ακόμα
τα 'βγαλα απ' το σώμα μου.

Νόμιζα πως ήταν φίλοι
κι όμως με προδώσανε
την καρδιά μου και τα χείλη
μου τα φαρμακώσανε.

Όταν έχεις τέτοιους φίλους
τι τους θέλεις τους εχθρούς;
Ο Θεός να σε φυλάει
από φίλους σαν κι αυτούς.