2011, Μουσικές Προτάσεις

του Γιώργου Ζ.  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Ξεκινώντας εύχομαι καλή χρονιά σε όλους σας! Ας είναι περισσότερο αγωνιστική και διεκδικητική, επίσης να μας βρει όλους αδελφοποιημένους και αλληλέγγυους ενάντια σε αυτούς που θέλουν να μας εξευτελύσουν με κάθε τρόπο.

Περνάει γρήγορα ο καιρός τελικά! Ένας χρόνος συγκεκριμένα και κάτι μήνες, από την τελευταία φορά που ένα τέτοιο άρθρο αναρτήθηκε από εμένα.

Μιλάω για τη πολυπόθητη και χιλιοβασανισμένη λίστα του 2011! Την εκπομπή την ακούσατε, όσοι την ακούσατε, που κάναμε με το Νίκο Φιλιππαίο για τα καλύτερα της χρονιάς, αλλά σαφέστατα δε μπορούν να χωρέσουν όλα σ'ένα τρίωρο. Οι κυκλοφορίες και φέτος αρκετές και πολύ καλές στη πλειονότητά τους. Η περίοδος είναι παράξενη και δύσκολη για όλους και ακόμα περισσότερο για τους καλλιτέχνες, αλλά σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις δεν είναι που σκάνε μύτη ανεπανάληπτες δουλειές;

Για να ξεκινήσουμε σιγά σιγά. Το σκηνικό έχει ως εξής, απόγευμα δεύτερης μέρας στη Βαρκελώνη. Έχουμε γυρίσει εξαντλημένοι από την καθημερινή γύρα στα μουσεία-αξιοθέατα-σχολές κτλ και "αράζουμε" στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου. Laptop στο κρεβάτι και να παίζει ο νέος δίσκος των Gang Gang Dance, Eye Contact με πρώτο το 11λεπτο Glass Jar. Έχω φτιαχτεί και περνάει στο δεύτερο κομμάτι με το σύμβολο του άπειρου κι έναν τύπο να τα λέει στα Ελληνικά και μάλιστα με φωνή ρεμπετολαϊκιά -δεν έχω τίποτα με τα ρεμπέτικα, ίσα-ίσα- και έχουν περάσει με ταχύτητα μεγαλύτερη απ'αυτή του φωτός ένα σωρό πιθανές απαντήσεις για την -Απαράδεκτη- ερώτηση "Τι έγινε ρε παιδιά;"! Πάντως αν εξαιρέσεις το γεγονός ο δίσκος ήταν φοβερός και ισορροπημένος μεταξύ indie και μερικών ειδών ακόμη.

Σκηνικό Νο. 2, τέλη άνοιξης-αρχές καλοκαιριού ψιλοαγχωμένος στο σπίτι ακούω μουσική και προσπαθώ να ετοιμάσω κάποιο από τα άρθρα της εκπομπής και φυσικά δεν έχω έμπνευση και μου φταίνε όλα. Βρίσκομαι μεταξύ i-tunes και youtube. Έχω βάλει στο δεύτερο (youtube) λοιπόν το πρώτο single από τον νέο δίσκο των Stateless, Matilda. Ξεκινάει ένα κομμάτι με μπουζούκι -μάλλον- άκρως ρυθμικό και μένω για δεύτερη φορά να αναρωτιέμαι αν όντως έχω βάλει το σωστό κομμάτι να ακούσω ενώ εικόνες από το σκηνικό της Βαρκελώνης μου έρχονται στο μυαλό! Οι Stateless έχουν έντονες επιρροές από Radiohead, αλλά μ'έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο κάνουν κάτι αξιοπρόσεκτο χωρίς να λες, μα αυτό είναι αντιγραφή. Είναι πρωτότυποι, μελωδικοί και μελαγχωλικοί σε σημεία χωρίς να κουράζουν!

Ένας από τους αρκετά κραγμένους δίσκους-καλλιτέχνες για φέτος ήταν αυτός των Radiohead, King Of The Limbs.  Εντονότατη επιρροή από τον Flying Lotus -κατά τη γνώμη μου- δέχτηκε ο Thom Yorke και το μετέδωσε και στη μπάντα! Το αποτέλεσμα δεν ήταν καθόλου άσχημο, βέβαια οι λάτρεις των κιθαριστικών ημερών του σχήματος τσίνισαν. Αυτό που δε μπόρεσα να χωνέψω όμως με τίποτα ήταν η Special Edition οπού τελικά δεν ήταν και τόσο special.

Με την hip-hop σκηνή δεν είχα ιδιαίτερα πάρε-δώσε, θες γιατί δε μου έκανε και πολύ αυτό το γυαλιστερό macho στυλ που πλασάρει ο 50 Cent, ή η ιδέα του χρήματος-γκόμενες-κοιλιακοί-πακέτο-για-το-σπιτι πράγμα. Αυτή είναι η μορφή που έχει πάρει η σκηνή σήμερα και καμία σχέση δεν έχει με τη ουσία βέβαιa, το πιθανότερο είναι να μην έχω ακούσει τον κατάλληλο που θα μ'ενθουσίαζε… όχι μέχρι τώρα τουλάχιστον! Ε λοιπόν φέτος ανοίξαν οι hip-hop ορίζοντές μου, πρώτα-πρώτα με τη νέα κυκλοφορία των Ancient Astronauts, Into Bass and Time. Ναι Ok, μπορεί να μην είναι gangsta, yo και ξέρω 'γω τι άλλο -δεν είναι και αυτό το ζητούμενο άλλωστε- αλλά είναι Α-Π-Ι-Σ-Τ-Ε-Υ-Τ-Ο-Σ δίσκος τίγκα στο ρυθμό και το μπάσο και με τις δόσεις μελαγχωλίας που θέλω! Ε, μετά από αυτό σκάσαν όλα ρε παιδιά, ανακάλυψα ένα φοβερό νέο, Man Mantis το όνομα αυτού και Cities Without Houses ο δίσκος, με επιρροές κυρίως από τον κορυφαίο Rjd2 και την instrumental σκηνή -τη λεγόμενη- της hip hop! Κυκλοφορίες από Madlib, τον πρώτο δίσκο των Glitch Mob -2010 κυκλοφορία όμως- που επίσης κλωτσάει κώλους (σ.τ.σ. kicks asses!) και σαφέστατα την τελευταία κυκλοφορία του πάντα αγαπημένου Dj Shadow! Και για να μείνω και λίγο στον τελευταίο, και τον δίσκο αυτού, δε με απογοήτευσε σε καμία περίπτωση, ίσα-ίσα είχα ενθουσιαστεί από το Ep ακόμα που είχε κυκλοφορήσει το καλοκαίρι. Νομίζω όμως οτι προσπάθησε να χωρέσει πολλές ιδέες στο ίδιο album με αποτέλεσμα να δημιουργείται σε κάποια σημεία η αίσθηση πως δεν υπάρχει κάποια συνέχεια σε αυτό που ακούς.

Με παρόμοια αισθητική αλλά με περισσότερα jazzy στοιχεία που δημιουργούν κινηματογραφική νοσταλγική ατμόσφαιρα μέχρι σκοτεινό, χορευτικό σκηνικό μας έρχεται ο πρώτος δίσκος -Night Walks- του νέου συγκροτήματος Hidden Orchestra. Δίσκος που κυκλοφόρησε πρακτικά πέρυσι και φέτος στην αρχή του χρόνου επανακυκλοφόρησε μια ειδική έκδοσή του, βρίσκεται σχεδόν καταχρηστικά σε τούτη τη λίστα και μόνο επειδή είναι κάτι που πραγματικά δε πρέπει να περάσει απαρατήρητο!

Κατά την εγγραφή του κειμένου κυκλοφόρησε και ο πολύ καλός δίσκος των Black Keys με αποτέλεσμα να αναθεωρήσω τη "λίστα" που ετοίμασα και να κάνω λίγο χώρο και γι'αυτούς! El Camino το όνομα αυτού και κάνουν τη σύνθεση καλών και δεμένων rock κομματιών υπόθεση ρουτίνας και εμάς να βρίσκουμε έναν πολύ καλό δίσκο να πορευτούμε! Δεν περίμενα το τέλος της χρονιάε για να ακούσω καλή pop-rock, μέσα στη χρονιά έκανε την εμφάνισή του και ένα ακόμα σχήμα με "σκληρό" ήχο και δαιμονισμένη φωνή. Ο λόγος για τους εγγλέζουν Wu Lyf (World Unite Lucifer Youth Foundation) που με τις γλυκές τους κιθάρες και την ιδιαίτερη φωνή του τραγουδιστή τους στοίχειωσαν το ζεστό και υγρό καλοκαίρι μου! Η επιστροφή του Greg Dulli -μετά τη συνεργασία του με τον Lanegan και τους δυνατούς Gutter Twins- γίνεται με το σχήμα του, τους Twilight Singers και τον δίσκο τους Dynamite Steps. Παραμένουν πιστοί στον ήχο τους και μας χαρίζουν σκοτεινά τραγούδια με κρυμμένους blues ρυθμούς και τη φωνή του Dulli σε όλο της το μεγαλείο, μην τους προσπεράσετε.

Ο εικονοκλάστης David Lynch δε μένει για κανένα λόγο άπραγος, έτσι εκτός από τη σκηνοθετική καρέκλα που τον έχουμε συνηθίσει, παίρνει θέση πίσω από το καβαλέτο για τις ζωγραφικές του ανησυχίες και συνεργάζεται με φίλους και γνωστούς για τις μουσικές του αναζητήσεις. Κατά κύριο λόγο μιλάμε για ηλεκτρονική σύνθεση που παντρεύει τις κιθάρες δημιουργόντας ένα avant garde αριστούργημα όχι όμως στις οθόνες μας, αλλά στα ηχεία μας! Crazy Clown Time το όνομα του δίσκου.

Μιλώντας για παράξενα και ασυνήθιστα, να και κάτι για το οποίο δεν πολυμιλάμε από αυτή την εκπομπή. Για τη metal σκηνή δεν είμαι και ο πλέον κατάλληλος να μιλήσω και να σχολιάσω κινήσεις και επιλογές, ωστόσο να μερικές προτάσεις.

Πρώτοι και καλύτεροι οι Opeth με το Herritage! Ρε παιδιά τι δισκάρα κυκλοφόρησαν τα παλικάρια? Νταξ, πάντα τους συμπαθούσα από τις σκληρές τους εποχές -πολύ σκληρές όμως- αλλά εδώ αλλάζει η κατάσταση! Τo progressive το είχαν πάντα στις συνθέσεις τους, αλλά ρε παιδιά τα αφήνουν όλα και το ρίχνουν στη τρελή ψυχεδέλεια τα αλάνια! Εύγε!

Χαστούκι μεγάλο έφαγα και από τους Mastodon! Ο προηγούμενος δίσκος είχε αφήσει τους μεταλάδες όλους να παραμιλάνε αλλά δεν ταίριαζε στα δικά μου ακούσματα, ε λοιπόν αυτός -The Hunter- εδώ εκτός του οτι δεν έχει καμία σχέση με τα προηγούμενα, έχει και φανταστικό εξώφυλλο, όχι οτι θα εμπιστευθεί κάνείς δίσκο από το εξώφυλλο, αλλά έχει συμβεί και αυτό. :-P

Ένας από τους πλέον αγαπημένους παλαβιάριδες αρτίστες -σκιζόμαστε να ακούσουμε κάτι νέο από οποιοδήποτε σχήμα του- είναι ο Maynard James Keenan! Τέσσερα χρόνια μετά τον πρώτο δίσκο από τους Puscifer, ίσως το πιο προσωπικό από τα σχήματα του Maynard, μας παρουσιάζουν το Conditions Of My Parole με ήχο πιο alternativάδικο από τον προηγούμενο και χωμένο στον ευαίσθητο ψυχισμό του καλλιτέχνη! Διαμάντι!

Αυτά με το σύντομο πέρασμα από τη metal, συνεχίζουμε μ'ένα από τα πλέον αγαπημένα μου μουσικά σχήματα από την πειραματική ηλεκτρονική της Αγγλίας. Ο λόγος για τους Plaid, ένα εκ των τεσσάρων δυνατών χαρτιών της Warp. Ο πολυεπίπεδος κινηματογραφικός τους ήχος έχει άλλωτε συνοδεύσει συνθέσεις της Bjork και άλλωτε αποτελέσει soundtrack ταινιών. Σε αυτή τη νέα τους δουλειά, Scintili, ακροβατούν μεταξύ των γνώριμων συνθέσεών τους και πιο απλουστευμένων και συνεχίζουν να μας μαγεύουν.

Πιο πάνω αναφέρθηκα επιδερμικά και στα blues και νομίζω οτι ήρθε η ώρα να τους δώσω το χώρο που τους αξίζει. Γύρω στο 2006 κάνουν την εμφάνισή τους αλλά δεν κυκλοφούν δίσκο πριν το 2010, Adagh το όνομα αυτού. Ένα χρόνο μετά επιστρέφουν με περισσότερες εμπειρίες και κυκλοφορούν το καταπληκτικό Toumastin. Ο λόγος για τους αφρικανούς Tamikrest που δένουν τη τοπική κουλτούρα τους με τους δυτικούς ρυθμούς σ'ένα αμάλγαμα από blues rock και ψυχεδελικό funk διανθισμένο με την παράδοση τους. Σε παρόμοιο στυλ έχουμε ακόμα ένα σπουδαίο δίσκο από το επίσης Touareg συγκρότημα, τους Tinariwen. Ολίγων τι πιο όριμοι από τους Tamikrest μιας και βρίσκονται στο μουσικό κουρμπέτι από το '80, φέτος μας έδωσαν την 5η τους δισκογραφική δουλειά με τη νοσταλγική μουσική "Assouf" -όπως λέγεται- ή αλλιώς τα blues της ερήμου.

Κοντά σε όλους αυτούς έχουμε και θυλικές παρουσίες στα καλύτερα του 2011. Από τις αρχές της χρονιάς μας παραλύει με την κιθάρα της και τη φωνή της. Anna Calvi το όνομά της (και το όνομα του δίσκου), μπορεί να μη σας λέει τίποτα άλλά κατάφερε να μιλούν όλοι για αυτή με το ντεμπούτο της που συμπυνκώνει με φοβερή μαεστρία τις μουσικές της επιρροές.

Πιτσιρίκα η Laura Marling αλλά φέτος κυκλοφόρησε τον τρίτο της δίσκο παρακαλώ, A creature I Don't Know. Στην αρχή μπορεί να μου φάνηκε μια από τα ίδια, αλλά προσέχοντάς τον καλύτερα παρατήρησα ότι έχει αφήσει την καλώς εννοούμενη εφηβική "αφέλεια" που ίσως να εμφανιζόταν στον περυσινό δίσκο και εξελίχτηκε σε μια μοναδική νέα τροβαδούρο της αγάπης.

Το τρίο έρχεται να συμπληρώσει η P.J. Harvey η οποία εμφανίζεται σε κάθε λίστα φέτος και γιατί όχι άλλωστε αφού παρουσίασε έναν καταπληκτικό δίσκο με αντιπολεμικό μήνυμα και πέτυχε διάνα στον αδυσώπιτο ψυχολογικό -και όχι μόνο- πόλεμο που έχει ξεσπάσει με την οικονομική κρίση…!

Τέλος το καρέ κλείνει με το μικρό ξωτικό από την Ισλανδία. H Bjork με τον νέο δίσκο της Biophilia, είναι το δεύτερο όνομα σε αυτή -μετά τους Radiohead- που κατηγορήθηκε φέτος για κάτι ανούσιο, άτεχνο, επίπεδο, η ύπαρξη του οποίου στηρίζεται μόνο στις ηλεκτρονικές εφαρμογές (για iphone, ipad κτλ) που το συνόδευαν κατά την κυκλοφορία του και διάφορα άλλα παρόμοια. Μπούρδες, για ακόμα μια φορά είναι μίλια μπροστά απ'όλους μας και μας αφήνει να σφαζόμαστε για τον αν είναι καλός ή όχι ο δίσκος!

Κάπως έτσι λοιπόν με τις παραπάνω προτάσεις και βέβαια τις μουσικές επιλογές που ακούστηκαν στην τρίωρη εκπομπή μαμούθ που παρουσιάσαμε με τον Νίκο Φιλιππαίο -όπως είπα και στην αρχή- την Τεταρτη 28 Δεκεμβρίου έκλεισε η μουσική χρονιά του 2011 προσμένοντας τα νέα ακούσματα για το 2012.

Αντί επιλόγου ακόμα μια χρονιά η Ελληνική πρόταση έρχεται από τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τον υπέροχο, ακόμη μια φορά, δίσκο του, "Ο Ελαχιστος Εαυτός"!

Καλή Χρονιά να έχουμε.